κείμενο που μοιράζεται στη σχολή για τις εθνικές γιορτές και παρελάσεις

keimeno e8nikes giortes sxhma

ΠΗΓΗ

Advertisements

Σαντιάγο, Χιλή: Μαύρος Σεπτέμβρης στη γειτονιά Λα Βικτόρια

40 χρόνια χτυπημάτων γέννησαν τη σπαρακτική κραυγή της εξέγερσης

Θα θέλαμε να αφιερώσουμε αυτό το βίντεο και επικοινωνηθέν στα συντρόφια που συνελήφθησαν κατά τη διάρκεια της 11ης Σεπτέμβρη 2013 στη συνοικία της Βίγια Φράνσια του Σαντιάγο και να τους στείλουμε όλη μας τη δύναμη και στοργή, ώστε να συνεχίσουν αδάμαστοι όσο χρόνο κρατήσει αυτή η δύσκολη διαδικασία. Στο μονοπάτι του αγώνα που διαλέξαμε κανένας δε λησμονείται και κανένας απ’ όσους πέφτουν στα νύχια της εξουσίας δεν είναι μόνος. Απεναντίας, κάθε χτύπημα που καταφέρνει εναντίον μας ο εχθρός μάς κάνει να εφορμούμε δέκα φορές πιο άγρια και να σείουμε τις αλυσίδες της εξουσίας. Θερμούς χαιρετισμούς και ένα κάλεσμα σε επιφυλακή για ό,τι πρόκειται να συμβεί στα συντρόφια μας, για να βαστήξουμε ακμαία την αγκιτάτσια ενάντια στην κοινωνία φυλακή. Υγεία κι αναρχία.

Περάσανε 40 χρόνια από το πραξικόπημα του Πινοτσέτ στη Χιλή, 40 χρόνια φόβου να επισκιάζουν έναν πληθυσμό που με την απειλή της βίας και της αποξένωσης συνήθισε να παραμένει σιωπηλός και να υπακούει. Κάθε χρόνο, κάθε μέρα, κάθε ώρα κάτω απ’ αυτό το καθεστώς σκλαβιάς και κυριαρχίας έπεσε σαν κόλαφος πάνω σε όσους κι όσες μεγαλώσαμε βιώνοντας το υποκριτικό χαμόγελο της δημοκρατίας.

Δε θα χρησιμοποιήσουμε το ξεφτισμένο σύνθημα περί «Κάλπικης Δημοκρατίας», όχι, γιατί όλα όσα έχουμε ζήσει είναι αληθινά κι ανταποκρίνονται σε μοτίβα πολύ εύκολα αναγνωρίσιμα: κάθε μορφή διακυβέρνησης είναι μια δικτατορία, κάθε μορφή κυριαρχίας θα μας βιάζει, θα δολοφονεί και θα πλήττει όσους είναι πολύ ανήσυχοι και αναποδογυρίζουν τη στατική επιφάνεια της κοινωνίας. Όσο υπάρχει κράτος, θα υπάρχουν χούντες.

Αμέτρητες είναι οι δολοφονίες εξεγερμένων νεολαίων κάτω απ’ αυτό το σύστημα κυριαρχίας, αμέτρητα τα χτυπήματα, και δίχως τελειωμό η προσβολή που κάποιοι αποκαλούν καθημερινότητα. Είναι γι’ αυτόν το λόγο που βγήκαμε αυτό το βράδυ στο δρόμο να ζεστάνουμε τα χέρια μας με τη φωτιά και τον έρωτα της εξέγερσης, που ξεμυτίσαμε για να αγκαλιάσουμε τη σκοτεινιά και την ανωνυμία που ενώνει όλους όσους τούτη την ημερομηνία πυρπολούμε αυτήν τη γαμημένη πόλη.

Μνημονεύουμε την Κλάουντια Λόπες, τον Ματίας Κατριλέο, τον Ροδρίγο Σιστέρνας, τον Άλεξ Λεμούν, τον Τζόννυ Καρικέο, τον Χοσέ Ουενάντε, τον Χάιμε Μεντόζα Κογίο, τον Ντανιέλ Μένκο, τον Μαουρίσιο Μοράλες, τον Ροδρίγο Μελινάο και όλες κι όλους που σκοτώθηκαν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο κατά την περίοδο της Δημοκρατίας. Μνημονεύουμε επίσης όσους κι όσες βασανίστηκαν και δολοφονήθηκαν την περίοδο της Δικτατορίας, αλλά δεν πρόκειται να χάσουμε χρόνο ανάβοντας κεράκια, μιας κι όπως αποδεικνύουν τα προαναφερθέντα ονόματα ο πόλεμος συνεχίζεται και η ανατρεπτική ιστορία προχωρά κατά την απελευθέρωση, ολάκερη ή τίποτα.

«40 χρόνια χτυπημάτων γέννησαν τη σπαρακτική κραυγή της εξέγερσης» –όπως γράφει και στο πανό– γιατί όσο υπάρχει εξουσία δεν πρόκειται να ξαποστάσουμε, γιατί καμιά δημοκρατία δε θα μας θαμπώσει με τα πολιτικά της τσαλίμια και τις κωλοτούμπες της, γιατί πολλοί από τους επιζήσαντες της χούντας είναι τώρα στην εξουσία, διαιωνίζοντας την αδικία, γιατί στο ’να χέρι κρατάμε το μίσος και στ’ άλλο την εμπρηστική μας αγάπη.

Ζήτω η αναρχία.

πηγή

ΕΞΗΓΟΥΜΑΣΤΕ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΠΑΡΕΞΗΓΟΥΜΑΣΤΕ: ΚΟΙΝΗ ΔΗΛΩΣΗ ΤΩΝ 4 ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΩΝ ΤΗΣ ΑΠΕΡΓΙΑΚΗΣ ΠΟΡΕΙΑΣ ΤΗΣ 25ης ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΑ

1378725_161418277398000_1340724794_n

Την Τετάρτη 25 Σεπτέμβρη 2013, μετά το πέρας της συγκέντρωσης και εργατικής πορείας καλεσμένης από την ΑΔΕΔΥ και καθώς αποχωρούσαμε από την πλατεία Γεωργίου, όπου κατέληξε η πορεία, μεταφέροντας τις σημαίες που φέραμε στην διαδήλωση προς το όχημα ενός από εμάς, ακινητοποιηθήκαμε από 7 αστυνομικούς της ομάδας ΔΙΑΣ, οι οποίοι, αφού προέβησαν σε έλεγχο ταυτοτήτων και ψάξιμο των προσωπικών μας αντικειμένων, μας έβαλαν σε ένα περιπολικό και μας μετέφεραν στην αστυνομική διεύθυνση Αχαϊας.

Αφού κρατηθήκαμε για αρκετή ώρα χωρίς ενημέρωση για τους λόγους για τους οποίους οδηγηθήκαμε εκεί και δίχως δυνατότητα να επικοινωνήσουμε με οικείους μας ή δικηγόρους, μας ανακοινώθηκε ότι είμαστε συλληφθέντες και κατηγορούμενοι για οπλοκατοχή. Τα όπλα, φυσικά, δεν ήταν άλλα από τις μαύρες σημαίες που μεταφέραμε, με τη σαθρή αιτιολογία ότι ήταν στηριγμένες σε ξύλινα κοντάρια.

Αφού μας αφαίρεσαν κορδόνια, ζώνες και κινητά τηλέφωνα, μας κλείδωσαν σε ένα κελί, έχοντάς μας πληροφορήσει εκ των προτέρων πως θα παραμέναμε κρατούμενοι μέχρι το μεσημέρι της επόμενης ημέρας, που θα περνάγαμε από εισαγγελέα. Τελικά, η παραμονή μας αποδείχθηκε ολιγόωρη, καθώς γύρω στις 5.30 μ.μ μας ενημέρωσαν πως η εισαγγελέας θα μας δεχόταν το ίδιο απόγευμα, και αφού δώσαμε κατάθεση στον ανακριτή, οδηγηθήκαμε στα δικαστήρια της Πάτρας, όπου η εισαγγελέας πήρε την απολογία μας και ορίστηκε δικάσιμος για τις 6 Νοέμβρη με τελική κατηγορία αυτή της οπλοκατοχής.

Η σύλληψη μας δεν ήταν τυχαία. Ως αναρχικοί, κοινωνικοί αγωνιστές και κομμάτι της εργατικής τάξης, δεχόμαστε τη λυσσαλέα επίθεση και βιώνουμε στο πετσί μας το δόγμα της μηδενικής ανοχής από την πλευρά της κυριαρχίας. Εν μέσω ενός καπιταλισμού σε ύφεση και κρίση, το κράτος προσπαθεί να κρατήσει τα προσχήματα και να επιβάλλει τη δημοκρατική νομιμότητα παρουσιάζοντας τον εαυτό του ως το σωτήριο μέσο που κρατάει τις ισορροπίες ανάμεσα σε 2 άκρα. Αυτά τα «άκρα» όμως είναι γελοίο να εξισώνονται. Και εξηγούμαστε για να μην παρεξηγούμαστε. Τη θεωρία των 2 άκρων την έχει δημιουργήσει η ίδια η κυριαρχία και φροντίζουν να την αναπαράγουν διαρκώς τα ΜΜΕ. Για μας είναι σαφές ότι η πλευρά του αγώνα από τη μια και οι φασιστικές παρακρατικές συμμορίες από την άλλη δεν μπορούν να τοποθετούνται ως τα δυο άκρα της ίδιας γραμμής. Μιλάμε για 2 εκ διαμέτρου διαφορετικούς κόσμους σε μόνιμη σύγκρουση. Ο πρώτος είναι ο κόσμος του αγώνα, της αντίστασης, της αλληλεγγύης, της αξιοπρέπειας ενάντια στις απάνθρωπες επιταγές της κυριαρχίας και ο δεύτερος είναι ο κόσμος της ρουφιανιάς, των πισώπλατων μαχαιρωμάτων, της δουλικότητας, της ανελευθερίας και του κοινωνικού κανιβαλισμού. Μάλιστα, με τη δολοφονία από μαχαίρι χρυσαυγίτη του αντιφασίστα Παύλου Φύσσα (KILLAH-P) ακόμη νωπή στη μνήμη και στην καρδιά μας, η εξοργιστική προσπάθεια να παρουσιαστούν οι δυο αυτοί κόσμοι ως κοινός εσωτερικός εχθρός δε μπορεί παρά να μας προκαλεί απέχθεια. Η Χρυσή Αυγή και οι φασιστικές συμμορίες δεν είναι ο μόνος εχθρός. Είναι απλά ένα ακόμα από τα πολλά χέρια της κυριαρχίας. Ο πρώτος και κύριος εχθρός που αναγνωρίζουμε είναι το κεφάλαιο που λεηλατεί ανηλεώς τη ζωή μας και το

κράτος που ρυθμίζει τους όρους αυτής της λεηλασίας, δηλαδή το ίδιο το καταστροφικό για την κοινωνία καπιταλιστικό σύστημα. Συνεπώς, ο αντιφασιστικός αγώνας δεν μπορεί παρά να είναι μέρος του ευρύτερου αγώνα για ζωή, γη και ελευθερία. Απέναντι στην αυτοπροβολή του κράτους ως εγγυητή της κοινωνικής ομαλότητας, της κανονικότητας και της δικαιοσύνης, υπενθυμίζουμε ότι είναι το κράτος αυτό που όλο το προηγούμενο διάστημα επιστράτευε απεργούς, κατάστελνε με ωμή βία τις αντιδράσεις των κατοίκων της Β.Α. Χαλκιδικής, έπνιγε στα δακρυγόνα και στο αίμα διαδηλώσεις, εκκένωνε καταλήψεις, ίδρυε στρατόπεδα συγκέντρωσης – κολαστήρια ψυχών για μετανάστες, επιτιθέμενο σε όποιον αντιστέκεται ή σε όποιον περισσεύει.

Μέσα στις παραπάνω κινήσεις καταστολής, βλέπουμε ξεκάθαρα να εντάσσεται και η δική μας σύλληψη. Η κατηγορία εις βάρος μας για οπλοκατοχή με αφορμή τις σημαίες που κουβαλούσαμε δεν είναι παρά άλλο ένα κομμάτι της απόπειρας τρομοκράτησης του αγωνιζόμενου κόσμου. Χτυπώντας 4 αναρχικούς, χτυπούν ταυτόχρονα κάθε αγωνιζόμενο και αντιστεκόμενο κομμάτι αυτής της κοινωνίας: Αναρχικούς, κομμουνιστές, αντιφασίστες, απεργούς, καταληψίες, διαδηλωτές – την ίδια την εργατική τάξη. Και όταν πια δεν θα έχει μείνει κανείς για να αντιδράσει, θα χτυπηθεί στα ίσα και η υπόλοιπη κοινωνία.

Αυτό που εμείς έχουμε να δηλώσουμε, όμως, είναι ότι οι κοινωνικοί αγωνιστές ούτε τρομοκρατούνται ούτε κλείνονται στο καβούκι τους. Βρισκόμαστε πάντα στον δρόμο του αγώνα, εκεί όπου η πολιτική, η κοινωνική και η προσωπική ηθική και αξιοπρέπεια μας επιβάλλει, μέχρι την κοινωνική απελευθέρωση. Γιατί αυτό που τους φοβίζει δεν είναι οι σημαίες μας. Αυτό που τους φοβίζει είναι ο ίδιος ο αγώνας.

Υπογράφουν:

Α.Κ.

Α.Π.

Γ.Ρ.

Τ.Α.

(Οι 4 διαδηλωτές κατηγορούμενοι για σημαιοφορία)

ΥΓ: Ευχαριστούμε τους συντρόφους και αλληλέγγυους που μας επισκέφθηκαν στα κρατητήρια και που στάθηκαν έξω από το αστυνομικό μέγαρο φωνάζοντας συνθήματα για την απελευθέρωση μας.

ΠΑΤΡΑ, 02/10/2013

 

ΠΗΓΗ

ΓΙΑ ΜΙΑ ΔΙΕΘΝΗ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΗ ΣΤΙΣ 14 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ 2013…

IMG_3191

Στα πλαίσια της διεθνούς αλληλεγγύης και του αντικρατικού–αντικαθεστωτικού αγώνα, ο οποίος δεν γνωρίζει σύνορα, ανταποκριθήκαμε στο ακόλουθο κάλεσμα:

Το παρακάτω κείμενο μας έχει σταλεί από γάλλους συντρόφους. Αφορά τον αγώνα για την απελευθέρωση της Sonja Suder, η οποία κατηγορείται από το γερμανικό κράτος για συμμετοχή σε ενέργειες της ένοπλης οργάνωσης «Επαναστατικοί Πυρήνες» τη δεκαετία του ’70 και κινδυνεύει να καταδικαστεί με βάση την έωλη μαρτυρία ενός μετανοημένου και μια άλλη μαρτυρία που οι μπάτσοι απέσπασαν με βασανιστήρια.
Το μεταφράσαμε και το δημοσιεύουμε στα πλαίσια της αλληλεγγύης που δεν γνωρίζει σύνορα.

Αναρχικοί σύντροφοι

Διεθνές κάλεσμα για κινητοποίηση
για την απελευθέρωση της Sonja Suder

Στις 14 Σεπτεμβρίου του 2013, ας κινητοποιηθούμε για να διαμαρτυρηθούμε ενάντια στη νομιμοποίηση των βασανισμών στη δίκη της Sonja Suder και για την απελευθέρωσή της.
Στις 14 Σεπτεμβρίου του 2011, η Sonja και ο φίλος της Christian εκδόθηκαν από τη Γαλλία στην Γερμανία όπου και φυλακίστηκαν. Ο Christian αποφυλακίστηκε, αλλά η Sonja παραμένει στη φυλακή. Είχαν εγκαταλείψει τη Γερμανία το 1978, όταν την επαύριο μιας άγριας καταστολής του επαναστατικού κινήματος, κάθε άτομο που ανήκε στο χώρο της ριζοσπαστικής αμφισβήτησης είχε κάθε λόγο να φοβάται ότι θα είναι στόχος της κρατικής εκδικητικότητας.

Εδώ και δυο χρόνια, η Sonja είναι προφυλακισμένη στην πτέρυγα υψίστης ασφαλείας των φυλακών Preungesheim στη Φρανκφούρτη. Εδώ κι ένα χρόνο υφίσταται μια δίκη βασισμένη σε δυο μαρτυρίες: τη μαρτυρία ενός μετανοημένου που την έδωσε με αντάλλαγμα μείωση της ποινής και μια άλλη μαρτυρία που αποσπάστηκε με βασανιστήρια το 1978 από έναν άνδρα που θεωρούνταν από την αστυνομία ύποπτος για συμμετοχή στους Επαναστατικούς Πυρήνες.
Αν ο μετανοημένος Hans Joachim Klein κατέθεσε ανενδοίαστα στο δικαστήριο της Φρανκφούρτης για να δώσει τη χιλιοστή εκδοχή μιας μαρτυρίας γεμάτης ασυναρτησίες και αντιφάσεις (που η δικαστής θεωρεί παρ’ όλα αυτά σωστό να ληφθεί υπόψη), αντιθέτως ο Hermann F. ανέκαθεν αμφισβητούσε τα στοιχεία που εμφανίζονται στις ανακρίσεις που υπέστη. Δεν είναι παρά το αποτέλεσμα τεσσάρων μηνών βασανισμού πέραν κάθε διαδικαστικού πλαισίου.
Μετά από ένα πολύ σοβαρό ατύχημα, ανακρίθηκε μόλις βγήκε από μια εγχείρηση ακρωτηριασμού των κάτω άκρων κι ενώ είχε χάσει εντελώς την όρασή του. Ο πόνος, ο τραυματισμός, τα φάρμακα, η απομόνωση, η σύγχυση, ο αποπροσανατολισμός έγιναν αντικείμενο εκμετάλλευσης από τους μπάτσους για να τον υποχρεώσουν να συμπληρώσει 1300 σελίδες κατάθεσης. Κρατήθηκε παράνομα σε ένα αστυνομικό τμήμα, χωρίς δικηγόρο, όντας τυφλός και με βαριά αναπηρία. Αυτό που υπέστη δεν έχει παρά ένα όνομα: βασανισμός. Στις 13 Αυγούστου του 2013, το δικαστήριο της Φρανκφούρτης προχώρησε στην ανάγνωση των ανακριτικών καταθέσεων που υποχρεώθηκε να δώσει ο Hermann το 1978 και θα συνεχίσει την ανάγνωσή τους στις επόμενες συνεδριάσεις.

Η Sonja, στα 80 της χρόνια, πάνω από 35 χρόνια μετά τα γεγονότα που της αποδίδονται, κινδυνεύει να καταδικαστεί με βάση αυτές τις καταθέσεις που η χρήση τους αποτελεί νομιμοποίηση από τη δικαιοσύνη των πρακτικών βασανισμού της αστυνομίας. Η Sonja διώκεται από τη γερμανική αστυνομία και δικαιοσύνη από τα τέλη της δεκαετίας του 1970. Θεωρείται ύποπτη για συμμετοχή στους Επαναστατικούς Πυρήνες και η δίκη της αφορά τρεις επιθέσεις που δεν προκάλεσαν παρά περιορισμένες υλικές ζημιές το 1977 και το 1978: ενάντια στην επιχείρηση MAN που συνεργαζόταν στην κατασκευή ατομικών όπλων για τη Ν. Αφρική την εποχή του απαρτχάιντ, ενάντια στην επιχείρηση KSB που κατασκεύαζε αντλίες για σταθμούς πυρηνικής ενέργειας, και στο κάστρο της Χαϊδελβέργης ενάντια στην πολιτική αστικής ανάπλασης. Θεωρείται επίσης ύποπτη συμμετοχής στην προετοιμασία της επίθεσης ενάντια στο συνέδριο του OPEC στη Βιέννη το 1975.

Σήμερα, κρατώντας την στη φυλακή, δικάζοντάς την, απειλώντας την ότι θα τελειώσει τη ζωή της στη φυλακή, το ομοσπονδιακό κράτος της Γερμανίας δεν στοχεύει μόνο στη Sonja. Θέλει να εξουδετερώσει μια επαναστατική ιστορία και να επιβάλει με τη βία την ιδέα ότι δεν εξεγείρεται κανείς ατιμωρητί. Η καταδίκη της Sonja θα είναι εκείνη της εξέγερσης. Αρνούμενη να υποταχθεί και να συνεργαστεί, εξακολουθεί να καταγγέλλει το κράτος και τη δικαστική του μασκαράτα. Η καταδίκη της θα είναι και εκείνη κάθε επαναστατικού κινήματος. Η προφυλάκιση της Sonja είναι ένα φόβητρο που μπορεί να χρησιμοποιηθεί ενάντια σε όλες εκείνες και όλους εκείνους που αγωνίζονται σήμερα. Δεν είναι από μια γυναίκα 80 χρονών που θέλουν να απαλλαγούν, αλλά από όλες εκείνες και όλους εκείνους που έχουν σαν κι εκείνη τη βούληση να μην υποταχθούν.

Η SONJA ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΠΟΦΥΛΑΚΙΣΤΕΙ ΑΜΕΣΑ!
ΓΙΑ ΜΙΑ ΔΙΕΘΝΗ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΗ ΣΤΙΣ 14 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ 2013

Με την μικρή μας παρέμβαση στο πανεπιστημιακό κτίριο της ΑΤΕ, με το πανό μας στην πρόσοψη του κτιρίου, ως ελάχιστο δήγμα αλληλεγγύης, θέλαμε να ενθυμίσουμε ότι κάθε κρατική καταστολή και κάθε καθεστωτικό τέχνασμα ενάντια στο αναρχικό-αντιεξουσιαστικό κίνημα, σε όποιο μέρος της Γης και αν πραγματοποιείτε μας αφορά όλους μας πάντα και παντού. Γιατί ο αγώνας για ζωή και ελευθερία δεν γνωρίζει ( και ούτε πρέπει να γνωρίζει ) από σύνορα.

Ούτε βήμα πίσω, μπροστά στην κρατική τρομοκρατία, στήνουμε αναχώματα ενάντια σε ότι μας θέλει δούλους, ενάντια σε ότι προσπαθεί να εμπορευματοποιήσει τις ζωές μας και σε ότι προσπαθεί να διαλύσει τα όνειρά μας.

Δεν θα παραιτηθούμε δίχως μάχη.

Ως την νύχτα εκείνη που θα γκρεμιστεί και το τελευταίο σύνορο και η τελευταία φυλακή.
Ως την ημέρα εκείνη όπου, ούτε ένας δεν θα εξουσιάζει και ούτε ένας δεν θα εξουσιάζεται.
Και μην κάνεις το λάθος να πεις πως είμαστε λίγοι, γιατί δεν είμαστε, μα ακόμα και αν ήμασταν…
είμαστε σίγουρα αποφασισμένοι.

Ερχόμαστε…

Άτυπη Αναρχική Οργάνωση Πυρήνας Λέσβου

το πανό έγραφε:

Τα κράτη είναι οι μόνοι τρομοκράτες

Λευτεριά στην 80χρονη Sonja Suder

The states are the only terrorists

Release the 80-year old Sonja Suder

IMG_3197

IMG_3192

IMG_3193

IMG_3194

IMG_3195

IMG_3196

Βραζιλία: Αντιπατριωτικά μπάχαλα στις 7 Σεπτέμβρη

clash

Με μεγάλη μας χαρά μαθαίνουμε, από ενημερώσεις συντρόφων στη σελίδα αντιπληροφόρησης Cumplicidade, ότι οι εμετικοί ετήσιοι εορτασμοί της 7ης Σεπτέμβρη 2013, μέρα στρατιωτικών παρελάσεων και πατριωτικής προπαγάνδας, τσαλακώθηκαν από τη λύσσα κάποιων εξεγερμένων που σήκωσαν ξανά κεφάλι σε διάφορες βραζιλιάνικες πόλεις.

Στο Πόρτο Αλέγκρε ο κόσμος που είχε συγκεντρωθεί στην πλατεία Αργεντινής κινήθηκε προς τη λεωφόρο όπου λάμβανε χώρα η μιλιταριστική φιέστα, η οποία και επιτηρούνταν από κάθε είδους κατασταλτικών δυνάμεων. Οι διαδηλωτές, που έγραφαν συνθήματα κατά μήκος της διαδρομής, κατάφεραν να διαρρήξουν προσωρινά τον κλοιό της παρέλασης, ενώ μετά τις πρώτες συγκρούσεις με την μπατσαρία επέστρεψαν στο κέντρο, όπου σπάστηκαν δυο υποκαταστήματα τραπεζών, ένα της τράπεζας Itaú, που σπονσοράρει το Μουντιάλ, κι άλλο ένα της τράπεζας της Βραζιλίας.

Ταραχές εκτυλίχθηκαν και στο Ρίο ντε Ζανέιρο, με σπασίματα, πετρίδια και οδοφράγματα από την πλευρά των εξεγερμένων, και δακρυγόνα, βομβίδες κατατρόπωσης ηθικού και πλαστικές σφαίρες απ’ τις γραμμές των μπάτσων. Ανάμεσα στις άλλες δράσεις, οι διαδηλωτές μετονόμασαν τη λεωφόρο Πρεζιντέντε Βάργκας σε λεωφόρο Αμαρίλδου ντε Σόουζα [Amarildo de Souza], στ’ όνομα ενός εργάτη από τη φαβέλα της Ροσίνια, απαχθέντα από τα σκυλιά των Μονάδων της Ειρηνευτικής Αστυνομίας (UPP) προ τριών μηνών και εξαφανισμένο έκτοτε.

Κατά τη διάρκεια των πρωινών συγκρούσεων, οι μπάτσοι εκτόξευσαν δακρυγόνα και έριξαν πλαστικές σφαίρες ακόμα και στις εξέδρες απ’ όπου παρακολουθούσαν τη στρατιωτική παρέλαση οι αξιοθρήνητοι εθνικόφρονες, με αποτέλεσμα να εισπνεύσουν τα χημικά και παιδιά που είχανε κουβαληθεί εκεί απ’ τους πατριώτες. Γίνεται λόγος για 12 συλληφθέντες και 6 τραυματίες, ανάμεσα στους οποίους και ένα πιτσιρίκι με επιπόλαια τραύματα στο κεφάλι.

Αξίζει να σημειωθεί ότι από τις 3 Σεπτέμβρη τέθηκε σε ισχύ από τις τοπικές αρχές του Ρίο ντε Ζανέιρο το μέτρο του κουκουλονόμου, σύμφωνα με τον οποίο όποιος διαδηλωτής έχει καλυμμένα τα χαρακτηριστικά του προσώπου του μπορεί να συλληφθεί και να διωχθεί ποινικά.

Στην πόλη του Ρεσίφε οι δυνάμεις καταστολής την έπεσαν στους συγκεντρωμένους διαδηλωτές με το που ξεκίνησε η πορεία. Κατά τη διάρκεια του ανθρωποκυνηγητού σπάστηκε μια τράπεζα ενώ ο κόσμος σκόρπιζε προς διάφορες κατευθύνσεις, προτού συγκεντρωθεί εκ νέου έξω από το τμήμα όπου κρατούνταν οι προσαχθέντες της μέρας.

Αλληλεγγύη στους εξεγερμένους στη Βραζιλία σημαίνει να χτυπήσουμε την μπίζνα του Μουντιάλ σ’ ολόκληρο τον κόσμο. Κι ο νοών νοείτω.

Μπροσουράκι με τοποθετήσεις φυλακισμένων αγωνιστών πάνω στο ζήτημα της οργάνωσης και βίντεο

Το συγκεκριμένο μπροσουράκι περιλαμβάνει τις τοποθετήσεις φυλακισμένων συντρόφων πάνω στο εξής ζήτημα που τέθηκε απο εμάς ως αφορμή για διάνοιξη ενός διαλόγου:

“Αναγνωρίζουμε πως το ζήτημα της οργάνωσης είναι ένα θέμα από μόνο του, ανεξάρτητο απ’ το μοντέλο της οργάνωσης αυτής. Άλλο δηλαδή εάν οποιοδήποτε μοντέλο οργάνωσης και συντονισμού είναι επιθυμητό, και άλλο το ποιες οργανωτικές φόρμες θα μας χωρέσουν, εάν και εφόσον θεωρούμε ότι αυτές θα μας φέρουν πιο κοντά στην προοπτική αλλά και την ίδια την επανάσταση. Δεν αναγνωρίζουμε λοιπόν κάποιον επαναστατικό μονόδρομο, πιστεύουμε όμως πως ακόμα και για την δημιουργία προοπτικής και μόνο, είναι απαραίτητο οι πολύμορφοι ριζοσπαστικοί αγώνες να συνδεθούν μεταξύ τους. Αναγνωρίζουμε λοιπόν τούτη την αναγκαιότητα, και μ’αυτή την ανάγκη και όχι τη συνταγή, σας καλούμε να τοποθετήσετε με μερικά λόγια την δική σας οπτική επί του θέματος.”

Κι αυτό γιατί κρίναμε σκόπιμο να κάνουμε το πέρασμα από την αλληλέγγυα σχέση στην οργάνωσή της. Στην αλληλέγγυα αναρχική οργάνωση της σύνδεσης των αγώνων. Απευθυνθήκαμε σε φυλακισμένους αγωνιστές αλλά και σε αναρχικές δομές, όχι για να καταλήξουμε αναγκαστικά κάπου, αλλά για να αναδείξουμε τον ζωτικό πλούτο των αντιλήψεων και θεωρήσεων που έχουν σφυρηλατηθεί από ανθρώπους που αγωνίζονται για την αναρχική επανάσταση. Ίσως (και) με αυτόν τον τρόπο καταφέρουμε να έχουμε την απαραίτητη τριβή, ίσως (και) με αυτόν τον τρόπο τολμήσουμε να συντονίσουμε και να συνδέσουμε τους αγώνες μας, οικοδομώντας μαχητικές κοινότητες απέναντι στη καπιταλιστική-εξουσιαστική μηχανή.

Ως συνέλευση, οι εμπειρίες και οι θεωρήσεις οργάνωσης που έχουμε, τα άτομα που την απαρτίζουμε , διαφέρουν σε σημεία, κρατώντας όμως ως κοινό στοιχείο την αντιιεραρχία, τη μη διαμεσολάβηση, την προσαρμοστικότητα απέναντι στις ανάγκες του αγώνα. Αφ’ ενός πιστεύουμε στην ατομική ευθύνη αλλά και στην ατομική αυτενέργεια, αφ’ετέρου προωθούμε την ευελιξία των μικρών ομάδων αλλά και την αναγκαιότητα των συνελεύσεων και του μεταξύ τους συντονισμού μακριά από εξειδικεύσεις στο λόγο και στην πράξη.

Συνέλευση αναρχικών για τη σύνδεση των αγώνων μέσα στην κοινωνία-φυλακή

Link για το μπροσουράκι εδώ

Video  που προβλήθηκαν:

1η μέρα εκδήλωσης: http://vimeo.com/66980208

2η μέρα εκδήλωσης:

http://sasta.espivblogs.net

https://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1489763