Συνέντευξη της Συνέλευσης για την Αντισπισιστική Δράση στο ισπανικό αναρχικό έντυπο Fiera

μέσω link:

Συνέντευξη της Συνέλευσης για την Αντισπισιστική Δράση στο ισπανικό αναρχικό έντυπο Fiera

 

Advertisements

Ανακοίνωση για τη στοχοποίηση της Συνέλευσης για την Αντισπισιστική Δράση

Δημοσιεύτηκε πρόσφατα σε διάφορα μπατσοσάιτ μια αποκαλούμενη έκθεση της αντιτρομοκρατικής, όπου μέσα σε μια προσπάθεια να βρεθούν τα αίτια και η πηγή των αντάρτικων χτυπημάτων, αναφέρεται η Συνέλευση για την Αντισπισιστική Δράση ως δεξαμενή “τρομοκρατικών πράξεων”, που αφορούν την απελευθέρωση των ζώων, καθώς και συγκεκριμένες άμεσες δράσεις, που σχετίζονται με τον αντισπισισμό.

Αυτή δεν είναι η πρώτη φορά που η ομάδα μας μπαίνει στο μάτι της καταστολής, ούτε είναι η πρώτη φορά που πρόθυμοι υπηρέτες αναλαμβάνουν το ρόλο εμπροσθοφυλακής. Πρόκειται για μια προσπάθεια ευθείας στοχοποίησής μας και δημιουργεί γόνιμο έδαφος στους κατασταλτικούς σχεδιασμούς. Τη σκοπιμότητα τέτοιου είδους επικοινωνιακών τεχνασμάτων την αντιλαμβάνεται πια και ο πλέον ηλίθιος. Εξαίρεση αποτελούν όσοι έχουν την ατυχία να κινούνται κάτω από το όριο της ηλιθιότητας και όσοι έχουν ξεφτιλιστεί τόσο, ώστε να προσποιούνται για τους δικούς τους λόγους ότι δεν το καταλαβαίνουν.

Δεν έχουμε καμία πρόθεση να ανοίξουμε διάλογο με τους κάθε λογής μπάτσους, απλώς αναδεικνύουμε την ύψιστη ξεφτίλα που τους διακατέχει, που φτάνουν στο σημείο να κατονομάζουν μια ομάδα με δημόσια παρουσία ως πηγή αντάρτικων ενεργειών. Τα προτάγματά μας τα αναδεικνύουμε και τα υπερασπιζόμαστε περήφανα με το λόγο μας, με τις καθημερινές αρνήσεις μας, με όλες τις δράσεις, στις οποίες έχει καλέσει ή συμμετάσχει η Συνέλευση για την Αντισπισιστική Δράση μέχρι σήμερα, αλλά και με την αλληλεγγύη μας προς αυτούς/ες που θεωρούμε συντρόφους.

Αν νομίζουν αυτοί οι καραγκιόζηδες ότι με τέτοιες γελοιότητες μπορούν να μας τρομοκρατήσουν, τότε τους ξεκαθαρίζουμε πως κάνουν άδικο κόπο. Δεν μασάμε, λοιπόν.

ΕΜΠΡΟΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ – ΠΙΣΩ ΡΟΥΦΙΑΝΟΙ!

Συνέλευση για την Αντισπισιστική Δράση

Πηγή

Συνονθύλευμα ενημερώσεων εν τάχει

από http://theparabellum.squat.gr/ :

Ενημέρωση για τον οικοαναρχικό αιχμάλωτο Marco Camenisch

 

Γράμμα των αναρχικών της υπόθεσης Βελβεντού εν όψει του δικαστηρίου

 

Ιταλία: Εκρηκτικός χαιρετισμός προς τους αναρχικούς κρατουμένους στις φυλακές της Φερράρα

 

Ιταλία: Ξεκίνησε η δίκη των Νίκολα Γκάι και Αλφρέντο Κοσπίτο

 

Ενημέρωση για την έφοδο των ΕΚΑΜ στον Κορυδαλλό

 

Ελβετία: Συγκέντρωση αλληλέγγυων έξω απ’ τη φυλακή όπου κρατείται ο Marco Camenisch

 

Σκέψεις μέσα από τα δεσμά της αιχμαλωσίας

 

Από http://erevos.squat.gr/ :

Οι ελεύθερες κινήσεις και η παλλόμενη καρδιά

 

Χιλή: Απόπειρα εμπρησμού σε έκθεση του υπουργείου Γεωργίας

 

Το πρώτο κείμενο της αναρχικής ομάδας “Μαύρο/Πράσινο”, ως μια προσπάθεια αυτοπαρουσίασης.

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΟΛΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

«Η οικολογική δράση ή είναι επαναστατική δράση ή δεν είναι τίποτα. Η οικολογία ή θα αποκαλύπτει τις ταξικές κοινωνικές αιτίες και τις απάνθρωπες σχέσεις που δημιούργησαν ένα ολοκληρωτικά δηλητηριασμένο πλανήτη ή θα
είναι ένα καλλυντικό του καπιταλισμού.»

Μάρεϊ Μπούκτσιν

Όσο γιγαντώνεται η καπιταλιστική συσσώρευση, όσο ανοίγει η ψαλίδα μεταξύ πλουσίων και φτωχών, όσο το κεφάλαιο παγκοσμιοποιείται, όσο το αστυνομικό κράτος θωρακίζεται πίσω από το χαρτομάνι της γραφειοκρατίας, όσο οι άνθρωποι βλέπουν τον μόχθο τους να ξεπουλιέται για ένα κομμάτι ψωμί, όσο ο πλούσιος βορράς καταναλώνει για να την πληρώνει ο φτωχός νότος, τόσο καταλαβαίνουμε ότι τα προβλήματά μας είναι
αλληλένδετα. Γι’ αυτό και χρειάζεται μια συνολική απάντηση, που θα αντιμετωπίζει τα προβλήματα ως τα πλοκάμια ενός και μόνο μηχανισμού. Η καπιταλιστική μεγέθυνση, η κρατική καταστολή και η οικολογική υποβάθμιση είναι μέρος του ίδιου προβλήματος και βεβαίως δεν μπορούν να απαντηθούν ούτε με έναν ήπιο σοσιαλισμό, ούτε με λιγότερο κράτος, ούτε με τα τερτίπια του πράσινου καπιταλισμού.

γεωργία και καπιταλισμός 

Ο αγώνας μας για τη γη και την ελευθερία είναι περισσότερο επίκαιρος από ποτέ. Οι πολυεθνικές των μεταλλαγμένων ελέγχουν την αγορά των σπόρων και πιέζουν τα κράτη για νομοθεσίες που θα ελέγχουν ή θα απαγορεύουν τη χρήση ντόπιων ποικιλιών. Επίσης, σήμερα ο γεωργός της «ανεπτυγμένης» δύσης αναγκάζεται να εντατικοποιεί την παραγωγή του με φυτοφάρμακα και μεταλλαγμένα προκειμένου να ανταγωνιστεί τον εξαθλιωμένο δουλοπάροικο αγρότη του «αναπτυσσόμενου» κόσμου που πουλά την εργασία του για μισό κομμάτι ψωμί. Εντωμεταξύ, μεγάλο μέρος των καλλιεργήσιμων εκτάσεων δεν προορίζονται για το πιάτο μας, αλλά για το ρεζερβουάρ των οικολογικά
ανησυχούντων Ευρωπαίων και Αμερικανών. Τα βιοκαύσιμα προτείνονται ως η «καθαρή» λύση για την κλιματική κρίση και τεράστιες εκτάσεις δεσμεύονται, ανεβάζοντας έτσι τις τιμές των τροφίμων και οδηγώντας στην πείνα και την εξαθλίωση ακόμα μεγαλύτερο κομμάτι του παγκόσμιου πληθυσμού. Σε κάθε περίπτωση βέβαια το καπιταλιστικό
σύστημα φροντίζει να διατηρεί τα επίπεδα των τιμών εκεί που προσφέρουν το υψηλότερο δυνατό κέρδος. Ένα άλλο μεγάλο μέρος των καλλιεργειών μάλιστα προορίζεται για κατανάλωση από τις στρατιές των μη ανθρώπινων ζώων που εκτρέφονται προκειμένου να καταλήξουν ως ζωική τροφή στο πιάτο του πλούσιου βορρά. Αυτά τα ζώα είναι εν
δυνάμει μπριζόλες αφού γεννιούνται και μεγαλώνουν για να φαγωθούν από τον άνθρωπο.

απελευθέρωση των ανθρώπων/απελευθέρωση των ζώων

Τα ζώα της βιομηχανικής εκτροφής είναι ένας μόνο κρίκος της αλυσίδας της εκμετάλλευσης των μη ανθρώπινων ζώων, μαζί με τα ζώα που κακοποιούνται στα τσίρκο και τους ζωολογικούς κήπους, τα ζώα που υποφέρουν και τεμαχίζονται στα επιστημονικά εργαστήρια, και τα ζώα που περιμένουν κλεισμένα σε μικροσκοπικά κλουβιά τον
αγοραστή τους στα πετ-σοπ. Είμαστε ενάντια στη λογική της αποστειρωμένης πόλης και παλεύουμε για την απελευθέρωση όλων αυτών των ζώων, όχι ως «φιλόζωοι» και «ευαίσθητοι πολίτες», αλλά ως αναρχικοί και αναρχικές, ως «φανατικοί εραστές της ελευθερίας»,(1) ως άνθρωποι δηλαδή που καταλαβαίνουμε ότι και τα άλλα είδη πρέπει να
ικανοποιούν τις βασικές τους ανάγκες.

(1)«Είμαι ένας φανατικός εραστής της ελευθερίας, την οποία θεωρώ σαν το μοναδικό περιβάλλον μέσα στο οποίο μπορεί ν’ αναπτυχθεί και να εξελιχτεί η ευφυΐα, η αξιοπρέπεια και η ευτυχία του ανθρωπίνου γένους.» Μιχαήλ Μπακούνιν, Η Παρισινή Κομμούνα και η Ιδέα του Κράτους (1871).

οικολογία και αναρχία

Εδώ και μερικά χρόνια έχει αρχίσει να αρθρώνεται ένας αναρχικός λόγος στην Ελλάδα εναντίον του ειδισμού (σπισισμού), της μεροληπτικής στάσης δηλαδή εναντίον των μελών των άλλων ειδών. Δεν θέλουμε να περιχαρακωθούμε πίσω απ’ αυτή την ταυτότητα και να φτιάξουμε ακόμα έναν «ισμό» μεταξύ των υποδιαιρέσεων της αναρχικής ιδεολογίας. Πιστεύουμε όμως ότι η ενδυνάμωση αυτού του λόγου θα συμβάλει στην περαιτέρω ωρίμανση της αναρχικής σκέψης και θα την οδηγήσει σε ένα πεδίο ακόμα μεγαλύτερης ελευθερίας. Διότι έτσι θα επιδιώκουμε την ολική απελευθέρωση, ανθρώπινων και μη ανθρώπινων ζώων.

Με αυτό το κείμενο αυτοπαρουσίασης λοιπόν δηλώνουμε ότι μας ενδιαφέρει να προωθήσουμε –μέσα και έξω από τον χώρο– όλα εκείνα τα στοιχεία της οικοαναρχικής σκέψης που είναι γόνιμα. Είμαστε αντίθετοι στη λογική της δημιουργίας ενός οικοαναρχικού λάιφ-στάιλ το οποίο δεν εξυπηρετεί σε τίποτα πέραν από την αυτοαναφορικότητα και την ανάλωση σε ανούσιες αντιπαραθέσεις. Ενδιαφερόμαστε για τη γονιμοποίηση όλων των στοιχείων του αναρχισμού που έχουν έναν προταγματικό χαρακτήρα για μια μελλοντική απελευθερωμένη οικολογική κοινωνία. Η δίνη μέσα στην οποία βρεθήκαμε όλοι οι κάτοικοι της νότιας Ευρώπης δεν πρέπει να μας κάνει να ιεραρχήσουμε τους αγώνες μας. Μπορούμε να παλεύουμε ταυτόχρονα για να υπερασπιζόμαστε τους μετανάστες, τους φυλακισμένους συντρόφους, τους εργαζόμενους, τους άνεργους, τους ομοφυλόφιλους, όπως και τα μη ανθρώπινα ζώα.

οι αγώνες τότε, σήμερα και για πάντα

Αντιλαμβανόμαστε ότι σήμερα, περισσότερο από ποτέ, οι αγώνες απαιτούν συστράτευση και αλληλεγγύη. Τα παραδείγματα των αγώνων που έχουν τα χαρακτηριστικά που περιγράψαμε παραπάνω είναι πολλά. Ανάμεσα σ’ αυτά, ο αγώνας εναντίον της εκτροπής των Αχελώου, ο αγώνας κατοίκων νησιών –όπως της Λέσβου και της Κρήτης– εναντίον των αιολικών πάρκων, τα δίκτυα αλληλεγγύης, τα δίκτυα ανταλλαγής προϊόντων και υπηρεσιών, ο αγώνας των κατοίκων της Κερατέας. Φυσικά, δεν πρέπει να ξεχνάμε τον αγώνα των κατοίκων της Χαλκιδικής για να μην λειτουργήσουν τα μεταλλεία του θανάτου. Ήδη δύο αγωνιστές είναι προφυλακισμένοι για αυτήν την υπόθεση, κάποιοι άλλοι περιμένουν δίκες, ενώ και ο αναρχικός Νίκος Μαζιώτης έχει καταδικαστεί για βόμβα που τοποθετήθηκε το 1997 ως ένδειξη συμπαράστασης στον αγώνα των κατοίκων της Χαλκιδικής εναντίον της τότε εταιρίας TVX Gold. Δεν ξεχνάμε ούτε τους φυλακισμένους συντρόφους του Μετώπου για την Απελευθέρωση των Ζώων (ALF) και
του Μετώπου για την Απελευθέρωση της Γης (ELF) που εκτίουν ποινές σε φυλακές των ΗΠΑ και της Ευρώπης.

Αυτό που αντιτάσσουμε στην οικονομική λαίλαπα, στην κρατική τρομοκρατία, στον εργασιακό μεσαίωνα, στην οικολογική υποβάθμιση, είναι οι οριζόντιες αντι-ιεραρχικές δομές, η άμεση δράση, η αλληλεγγύη και η αναρχία. Παλεύουμε για την απελευθέρωση ανθρώπων και ζώων, για τις ελευθεριακές οικοκοινότητες σε πόλεις και χωριά, για τη γη και την ελευθερία.

Θεσσαλονίκη, Ιούνιος 2013
μαύρο/πράσινο

Ιταλία: Συνεισφορά της αναρχικής συντρόφισσας Elisa Di Bernardo στην Ένατη Συνάντηση για την Απελευθέρωση των Ζώων

Σημείωση: Αυτή η συνεισφορά γράφτηκε από την Elisa, όσο ήταν ακόμα κρατούμενη στη φυλακή Rebbibia, στη Ρώμη, στα πλαίσια της επιχείρησης «Ευτολμία». Απελευθερώθηκε στις 7 Σεπτέμβρη με περιοριστικούς όρους.

Γεια σε όλους!

Για να είμαι ειλικρινής (συγχωρέστε με για αυτήν τη δυσάρεστη λέξη), δεν έχω συμμετάσχει ξανά σε κάποια από τις προηγούμενες συναντήσεις για την απελευθέρωση των ζώων. Είναι η πρώτη φορά που εκφράζω τη γνώμη μου σε μια τέτοια περίσταση, παρόλο που βρίσκομαι στη φυλακή.

Αυτά που πρόκειται να γράψω, δε συνδέονται απαραίτητα με ένα συγκεκριμένο και μονοσήμαντο θέμα σχετικό με μια ατζέντα, αλλά μια σειρά σκέψεων και ερωτημάτων, που αποτελούν μια ολιστική οπτική και έναν αντιεξουσιαστικό τρόπο αντίληψης του υπάρχοντος.

Μπορεί να φαίνεται μια ασυνάρτητη σειρά σκέψεων… Κάντε ό,τι θέλετε με αυτές, αλλά θέλω να ξέρετε πως ο κύριος λόγος, που κάνω αυτή τη μικρή συνεισφορά, είναι η διάλυση μερικών στερεοτύπων και η αποκαθήλωση μερικών «απόλυτων αληθειών». Τώρα θα τα πω κάπως χύμα…

Παρόλο που είμαι βίγκαν εδώ και 14 χρόνια, δεν έχω υποστηρίξει ποτέ πως ο βιγκανισμός είναι ένα εξαιρετικό «σημάδι» απόλυτης συνέπειας… Και σε σχέση με τι; Με το να είναι κανείς φιλόζωος, αντισπισιστής και οικολόγος; Μέχρι σήμερα, αυτές οι λέξεις έχουν παραχρησιμοποιηθεί και έχουν γίνει κτήμα ενός σημαντικά αυξανόμενου και καθόλου αντιεξουσιαστικού φάσματος ανθρώπων. Τελειώστε εσείς την πρόταση…

Είμαι πεπεισμένη πως ο βιγκανισμός δεν είναι πάντα ακίνδυνος, όσον αφορά τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις (ας σκεφτούμε για παράδειγμα τις πολυεθνικές παραγωγής σόγιας), αν δεν μπαίνει σε αντιβιομηχανικά πλαίσια. Για αυτόν το λόγο, είμαι σίγουρη πως κάποιες μορφές χορτοφαγίας και παμφαγίας είναι πιο φιλικές προς το περιβάλλον (για να χρησιμοποιήσω μια έκφραση, που καταλαβαίνουμε όλοι) και πάλι, αν δε συνεργούν στη βιομηχανική παραγωγή. «Παμφαγία! Αίρεση!», θα φωνάξουν κάποιοι στη συνάντηση. Ναι, παμφαγία. Κατά τη γνώμη μου, θα πρέπει να δώσουμε προσοχή σε αυτά που συνειδητοποιούμε.

Ριζοσπαστική οικολογία; Το ιδανικό θα ήταν να καταστρέψουμε όλους τους τεχνοβιομηχανικούς μηχανισμούς, όχι το να καταναλώνουμε τρόφιμα, που μικρή σχέση έχουν με τη γη· και εδώ δεν έχει σημασία αν αυτά τα τρόφιμα είναι φυτικά ή ζωικά προιόντα. Το απαραβίαστο της ζωής; Το να προστατεύουμε όλα τα έμβια πλάσματα από το θάνατο και τα δεινά, είναι δυνατό μέχρι κάποιο σημείο· και η φύση, την οποία λέμε πως αγαπάμε τόσο πολύ, δεν είναι τόσο σπλαχνική, όσο η μυθική μας φαντασία μας κάνει να πιστεύουμε. Από αυτήν την άποψη, ξέρω για παράδειγμα φιλόζωους, αντισπισιστές (και ότι άλλους –ιστες θέλετε), οι οποίοι αρέσκονται στο να ανακατεύονται με τα αρπακτικά ένστικτα των ζώων, με τα οποία συζούν και να εμποδίζουν πιθανά θηράματα από το να καταλήγουν στα σαγόνια και τα νύχια των θηρευτών, οι οποίο είναι βίγκαν, όπως και οι «ιδιοκτήτες» τους… Δεν είναι αυτό ένα ανθρωποκεντρικό αντανακλαστικό, που θέλουμε να ξεφορτωθούμε;

Κατά τη γνώμη μου, ένας αναρχικός, που υποστηρίζει πως είναι εναντίον κάθε μορφής ανθρωποκεντρισμού, δε θα πρέπει να γίνεται ο σωτήρας άλλων ζωικών ειδών, που εμπλέκονται στη δυναμική των αρπακτικών ενστίκτων. Ανήκουμε στη φύση, την οποία λέμε πως αγαπάμε, προστατεύουμε και απελευθερώνουμε; Με τι τρόπο ανακατεύεται ο άνθρωπος με τη φύση και το φυσικό κόσμο; Τι σημαίνουν πραγματικά αυτές οι λέξεις και με τι τρόπο αντιμετωπίζουμε ή συγκρουόμαστε με τον πολιτισμό; Πώς μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε μια «άγρια ζωή» (Ω, από πόσες φωνές, συμπεριλαμβανομένης και της δικιάς μου, έχω ακούσει αυτήν την πανέμορφη λέξη!) Πόσοι από μας θα ήμασταν έτοιμοι να ξεφοτωθούμε τις ανέσεις της πόλης (ενός ελάχιστα φυσικού χώρου, θα έλεγα); Με ποιον τρόπο μπορούμε να συμφιλιώσουμε την απελευθέρωση των ζώων με αυτήν των ανθρώπων, σε επίπεδο θεωρίας και πρακτικής;

Βέβαια, η εντατική γεωργία και ο φυλακισμός των ζώων είναι κάτι, που δε γίνεται ανεκτό, χωρίς συμβιβασμούς! Θεωρώ πως είναι σημαντικό να τονίσουμε τη σημασία της απελευθέρωσης των ζώων με κάθε μέσο. Όμως, το να μιλάμε για την απελευθέρωση των ζώων από μια αναρχική οπτική, θα πρέπει να μας θυμίζει πως ο άνθρωπος είναι εκείνο το ζώο, που ζει σε αιχμαλωσία το μεγαλύτερο διάστημα από όλα. Πόσα κλουβιά πρέπει να ξεφορτωθούμε ακόμα; Πολλά, πάρα πολλά! Ο σεξισμός, για να συνδεθώ με ένα από τα θέματα αυτής της συνάντησης, είναι ένα από αυτά. Δεν ξέρω καμιά αλήθεια, αλλά έχω θέσεις: ως αναρχική, ιδιαίτερα σε μια έντονα ελευθεροκτόνα εποχή, αρνούμαι να κάνω χρήση της έννοιας των «δικαιωμάτων», όσον αφορά τους ανθρώπους και δεν τη χρησιμοποιώ ούτε για τα ζώα. Είναι ένα ψέμα, που βοηθάει τους θεσμούς στο έργο της ανάθεσης μέσω αντιπροσώπων.

Η ριζοσπαστική οικολογία και η απελευθέρωση των ζώων μπορούν να συμφιλιωθούν περίφημα ή μάλλον θα πρέπει να είναι αδιαχώριστα. Άλλα, προφανώς, η απελευθέρωση των ζώων είναι μόνο ένα «κομμάτι» της ριζοσπαστικής οικολογικής προσέγγισης. Πιστεύω πραγματικά πως σε μια τροχιά για την απελευθέρωση των ζώων θα πρέπει να αρνηθούμε όλες τις εξειδικεύσεις και τους μονοθεματισμούς και να καταλάβουμε πως δεν υπάρχει ελευθερία, χωρίς απελευθέρωση από όλες τις πολιτισμικές παγίδες.

Είναι καλό να συνεχίσουμε να απελευθερώνουμε τα ζώα, όχι μόνο από τα στενά κλουβιά των φαρμών αναπαραγωγής και των εργαστηρίων, αλλά και από τα μεγάλα και όμορφα κλουβιά των καταφυγίων… Θα ήταν, όμως, αυτό πιο αποδεκτό, αν δεν υπήρχαν δρόμοι και αυτοκίνητα να μπλέκονται με την ελεύθερη κίνηση αυτών των ζώων, έξω από τα καταφύγια; Γι’ αυτό, είναι απαραίτητο να καταστρέψουμε και τα κλουβιά, που αναπαριστούν οι δρόμοι και τα αυτοκίνητα (και για τους εαυτούς μας)… Γι’ αυτό, είναι άμεσης σημασία να παλέψουμε ενάντια στο κλουβί της αστικοποίησης… Γι’ αυτό, δε μπορούμε παρά να καταστρέψουμε το κλουβί του ανθρωποκεντρισμού… Γι’ αυτό, καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε ένα τεράστιο έργο πολιτισμικής ανατροπής, ώστε να ελευθερώσουμε τους εαυτούς μας από κάθε όψη της κυριαρχίας!

Μια εξεγερμένη αγκαλιά!

Elisa Di Bernardo

Πηγή